Mijn poes Luna was mijn alles. Lief, aanhankelijk, maar toen ze acht maanden werd veranderde ze. Ze jankte nachtenlang door het huis, rolde over de vloer en probeerde bij elk open raam te ontsnappen. Ik sliep niet meer. De buren klaagden. Ik dacht: ach, het is de natuur, het gaat wel over. Tot ze op een dag echt ontsnapte. Ik vond haar drie dagen later, mager en bang, onder een auto. Toen wist ik: dit kan zo niet meer. Ik was doodsbang dat ze zwanger zou raken of aangereden zou worden. Ik voelde me schuldig.

Ik durfde niet naar de dierenarts. Bang voor de operatie, bang voor de kosten, bang dat Luna ‘niet meer zichzelf’ zou zijn. Ik bleef het uitstellen tot ik op https://kattensitebe.com/ een ervaringsverhaal las van een vrouw met precies dezelfde twijfels. Ze legde uit dat krolsheid geen pretje is, maar pure stress. Dat katten er niet van ‘genieten’. Dat sterilisatie de kans op melkkliertumoren en baarmoederontsteking met 90% verkleint. Dat onrust en sproeien vaak helemaal stoppen. Ik belde diezelfde dag nog de dierenarts. Ik schaamde me dat ik zo lang gewacht had.

De operatie duurde een half uur. ’s Avonds was Luna alweer aan het eten, een beetje suf maar rustig. Geen gejank meer. Na een week was ze de oude, maar dan beter. Ze speelt meer, ze knuffelt meer, ze is gewoon relaxter. Geen paniek meer bij elk raam dat openstaat. Geen nachtelijke concerten meer. De dierenarts zei dat ze nu een veel langer en gezonder leven voor zich heeft. Ze hoeft niet meer te vechten tegen hormonen. Ze is gewoon een blije huiskat.

Ik dacht dat ik haar iets afpakte. Maar ik gaf haar rust. Rust in haar lijf en rust in haar kop. Geen ongewenste nestjes, geen risico dat ze wegloopt en niet terugkomt. Geen stress voor haar en niet voor mij. Als ik dit eerder had geweten, had ik haar die maanden ellende bespaard. Soms is de liefste keuze ook de moeilijkste om te maken. Voor mij was het de beste beslissing ooit. En voor Luna ook.